Pani Bożena w zeszłym roku wylosowała wyjazd do Rzymu. „Najważniejsze było jednak coś innego”

Dlaczego zdecydowała się Pani podjąć wielkopostne pielgrzymowanie? Czy od początku planowała Pani być w każdym kościele stacyjnym, czy wyszło to w trakcie?

Do kościołów stacyjnych chodziłam z mężem od samego początku, to znaczy, kiedy ta inicjatywa powstała. Trzeba przyznać, że jako emeryci mamy więcej czasu, stąd też taka decyzja. W ubiegłym roku mieliśmy świadomość, że jest z pielgrzymowaniem wiąże się konkurs, ale nie było to dla nas najważniejsze. Modliliśmy się za rodzinę, dzieci, wnuki i zdrowie. W zeszłym roku obchodziliśmy 51 lat małżeństwa, więc była to dla nas modlitwa dziękczynna i prośba o dalsze błogosławieństwo. Mamy czworo wnuków, najmłodszy ma 6 lat.

Dlaczego również i w tym roku podejmuje się Pani tego wyzwania? Czy ma Pani jakieś szczególne intencje?

W tym roku moją intencją będzie dziękczynienie za 25 lat życia męża po dwóch zawałach. Pierwszy miał w 2001 roku, w pierwszy piątek miesiąca. Rano źle się poczuł, wezwałam pogotowie, był w ciężkim stanie. Jestem pielęgniarką, więc wiedziałam, że to poważne. Mąż od lat wiernie chodzi na pierwsze piątki i wierzę, że to też go uratowało. Przez całe życie był człowiekiem wiary, odpowiedzialnym i troskliwym. Jeszcze mu o tej intencji nie mówiłam, ale uświadomiłam sobie, że chcę dziękować za te 25 lat, które dostał.

Mając doświadczenie 40-dniowego pielgrzymowania, jak rozumie Pani sens Wielkiego Postu?

Od zawsze żyjemy w duchu pokuty – w piątki pościmy i staramy się przekazywać to dzieciom i wnukom. Starszy syn też tego pilnuje w swoim domu, dzieci są do tego przyzwyczajone. Bardzo ważne są dla nas nabożeństwa Drogi Krzyżowej, Gorzkich Żali i Msze w kościołach stacyjnych. W dzisiejszym, trudnym świecie wiara, spokój i wdzięczność bardzo nam pomagają.

Czy ma Pani swój ulubiony kościół stacyjny?

Nie, każdy ma w sobie coś wyjątkowego, w każdym można doświadczyć Bożego działania, spotkać dobrych ludzi. Każde miejsce ma swoją historię i swoją atmosferę. Wiele z tych kościołów ciągle odkrywam, dlatego ta droga nigdy się nie nudzi.

W ramach pielgrzymowania do kościołów stacyjnych wygrała Pani pielgrzymkę do Rzymu. Jak przeżyła Pani ten czas? Czy fakt wygranej miał wpływ na sposób przeżywania tego wyjazdu?

Kiedy w zeszłym roku dowiedziałam się o wygranej rozpłakałam się i powiedziałam arcybiskupowi, że dziękuję za wygraną, bo to była Boża Opatrzność, ale że nie chcę jechać do Rzymu. Byłam już trzy razy, mąż cztery, więc chciałam oddać wyjazd pewnej pani z diecezji warszawsko-praskiej. Okazało się jednak, że regulamin na to nie pozwala. Ostatecznie pojechaliśmy razem z mężem. To była najpiękniejsza pielgrzymka ze wszystkich. Arcybiskup Adrian powiedział mi na koniec, że jeszcze zobaczę coś nowego – i miał rację, bo nawet wracając w te same miejsca, zawsze odkrywa się coś nowego. Dziś wiem, że gdybym nie pojechała, bardzo bym żałowała.

Dlaczego warto pielgrzymować do kościołów stacyjnych? 

Wiadomo, że emeryci mają więcej czasu, a młodzi ludzie pracują, mają różne obowiązki. Pamiętam taką młodą kobietę, którą spotkaliśmy podczas drogi do kościoła, która powiedziała, że stara się być wszędzie, ale już dwie stacje opuściła ze względu na pracę. To pokazuje, że nie zawsze da się być wszędzie, ale najważniejsze jest serce i szczera chęć. Pielgrzymowanie uczy wytrwałości, systematyczności i zaufania Bogu. Czasem trzeba się zaprzeć samego siebie, pokonać zmęczenie czy brak czasu, ale właśnie wtedy ta droga ma największą wartość.

ZOBACZ TEŻ: Wielki Post w drodze. Wierni będą pielgrzymować do 40 kościołów w Warszawie

Julia Saganiak/archwwa.pl