Kard. Nycz: Kogo z naszego pokolenia namaluje przyszły malarz panoramy twórców Polski?
“Przy każdym z ołtarzy reflektowaliśmy nad jedną z czterech dróg naszej trudnej polskiej wolności. Dziękujemy za jej odzyskanie w 1918 roku. Dziękujemy za jej trwanie w ciągu tych stu lat. Ale wiemy, że nawet te ostatnie 100 lat, przynajmniej w połowie tego okresu, to nie był czas pięknej wolności. To była II wojna światowa, 45 lat czasu powojennego uzależnienia” – mówił metropolita warszawski.
Wymienił cztery drogi wolności: drogę nauki, wiary, wrażliwości na biedę, ilustrowaną przez św. Jana Kantego; drogę świętości wiary i troski o młode pokolenie, symbolizowane przez św. Stanisława Kostkę; drogę kultury i sztuki z Janem Kochanowskim i mieszkającym przy kościele wizytek – ks. Janem Twardowskim oraz drogę walki i mądrego rządzenia Polską: z Sobieskim, ks. Skorupką, Piłsudskim. „A wszystko to w oryginale obrazu Rosena spina wawelskie wzgórze z katedrą i zamkiem królewskim. Dziś, w tym centrum pięknej, historycznej i religijnej panoramy, stoi monstrancja, a w niej żywy Chrystus eucharystyczny, który w swojej Opatrzności tym wszystkim kieruje i prowadzi” – podkreślił metropolita warszawski.
Jego zdaniem, „wielu wielkich Polaków, świętych, ludzi kultury, nauki, mądrze prowadzonej polityki, trzeba by jeszcze domalować z okresu drugiej części tych 100 lat za które dziękujemy. Pytanie, które się nasuwa nieodparcie brzmi: kogo z naszego pokolenia namaluje przyszły malarz, w takiej panoramie twórców Polski – Matki świętych” – poddał pod refleksję kard. Nycz.
„Potrzeba Kościoła wrażliwego na współczesne biedy”
Metropolita warszawski zwrócił też uwagę, że „dziś Chrystus potrzebuje Kościoła wrażliwego na współczesne biedy, na bezdomnych, samotnych, na szukających schronienia, czy nowej ojczyzny”. „Kościół nigdy nie może powiedzieć to nie jest nasza sprawa, to nie jest nasz problem. Stosunek do biednych, potrzebujących, opuszczonych jest miarą dojrzałości społeczeństwa” – zaznaczył kard. Nycz.
Metropolita warszawski przypomniał, że Eucharystia – sakrament miłości Chrystusa powinien przenikać całe życie codzienne i zachęcał do modlitwy oraz gotowości przemieniania z Jezusem życia i świata, by stało się ono pulsującym sercem Warszawy”.
„Komunia z Jezusem, jest równocześnie Komunią z Kościołem jego mistycznym Ciałem. To ważne w czasie gdy wielu próbuję mówić Chrystus tak Kościół – nie” – dodał.
Na zakończenie procesji Bożego Ciała jej uczestnicy odśpiewali dziękczynne “Te Deum” i przyjęli błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem. Dla tych, którzy wcześniej nie uczestniczyli we Mszy świętej w archikatedrze, Msza zostanie odprawiona na pl. Piłsudskiego.
Cztery drogi do wolności
W tym roku, w związku z setną rocznicą odzyskania niepodległości Polski wystrój ołtarzy na Boże Ciało nawiązywał do obrazu jednego z najwybitniejszych polskich malarzy religijnych XX wieku Jana Henryka Rosena pt. „Polonia Mater Sanctorum”. Obraz ten został namalowany w 1936 roku na Międzynarodową Wystawę Prasy Katolickiej w Watykanie, a obecnie znajduje się w Domu Arcybiskupów Warszawskich.
„Kolejne ołtarze na trasie procesji symbolicznie ukazywały cztery drogi do wolności, a zarazem reprezentacje wybitnych postaci Kościoła, świata kultury i sztuki, wojska a jednocześnie różnych ziem dawnej Rzeczpospolitej” – wyjaśnia bp Michał Janocha.
Pierwszy ołtarz przy kościele akademickim św. Anny wydobył z obrazu Rosena postać św. Jana Kantego, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, ukazując pierwszą z “dróg do wolności” – drogę nauki. “Św. Jan Kanty łączył naukę, wiarę i wrażliwość na ludzką biedę” – podkreślił bp Janocha.
Ołtarz drugi przy kościele seminaryjnym, gdzie kształcą się przyszli kapłani, ukazał św. Stanisława Kostkę – młodego człowieka, który idąc do Rzymu doszedł do świętości. Ołtarz ten wskazał drugą z dróg prowadzących do wolności – wiarę.
Trzeci ołtarz przy kościele wizytek, z którym związany był poeta ks. Jan Twardowski, przywołał postać Jana z Czarnolasu z obrazu „Polonia Mater Sanctorum”. W ten sposób ukazał kolejną z dróg wolności – kulturę.
Czwarty ołtarz, który tradycyjnie na placu Piłsudskiego przygotowało Wojsko Polskie, nawiązywał do wybitnych postaci reprezentujących militarną drogę do niepodległości, takich jak Jan III Sobieski, Józef Piłsudski, ks. Ignacy Skorupka. „Przy tym ołtarzu ukaże się nam całe piękno tej historycznej i zarazem religijnej panoramy Jana Henryka Rosena a pośrodku niej eucharystyczny Chrystus” – podkreśla bp Janocha.
Pierwszy z ołtarzy zbudowali studenci z duszpasterstwa akademickiego św. Anny, drugi – rzemieślnicy z Cechu Rzemiosł, trzeci – nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej i czwarty – Wojsko Polskie.
Orszak procesyjny przeszedł ul. Świętojańską na Plac Zamkowy, następnie Krakowskim Przedmieściem, ul. Królewską na Plac Piłsudskiego. Najświętszy Sakrament był niesiony w zabytkowej monstrancji z bazyliki Świętego Krzyża, a ochraniać go będzie baldachim z parafii archikatedralnej.
Z archikatedry do pierwszego ołtarza monstrancję z Najświętszym Sakramentem poniósł bp Piotr Jarecki, następnie – do drugiego ołtarza bp Rafał Markowski, do trzeciego ołtarza bp Michał Janocha, do czwartego ołtarza biskup polowy Józef Guzdek.
archwwa.pl
