Mamy siedmiu nowych diakonów!

W Niedzielę Dobrego Pasterza w kościele seminaryjnym metropolita warszawski abp Adrian Galbas udzielił święceń diakonatu siedmiu klerykom Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego.

Święcenia diakonatu przyjęli: Adam Krzysztof Jędrzejewski, Andrzej Krężlik, Remigiusz Sylwester Lemańczyk, Mateusz Franciszek Matecki, Miłosz Karol Moreń, Piotr Mateusz Wojciechowski, Radosław Zemło.

W homilii abp Galbas podkreślił, że „diakonat to nie jest jakaś roczna przejściówka przed kolejnym stopniem sakramentu święceń, czyli prezbiteratem”. – To nie jest przepustka do następnych etapów. Jeśli chcesz zostać diakonem tylko na rok, nie zostawaj nim ani na jeden dzień. Nie można być diakonem jednosezonowym. Chwilowa gorliwość to żadna gorliwość. (…) Diakonat to charyzmat, dar Ducha Świętego, który, mam nadzieję, z pomocą Kościoła szczerze odkryliście. Dar, którym macie stale służyć Kościołowi na wzór Chrystusa, który nie przyszedł aby go obsługiwano, lecz po to, by służyć – podkreślił metropolita warszawski.

 

Odwołując się do Katechizmu Kościoła Katolickiego, abp Galbas przypomniał, że „diakoni stoją na niższym szczeblu hierarchii. Nakłada się na nich ręce nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi”. – To bardzo ważne: dla posługi! I to w szczególny sposób wyznaczonej przez biskupa, nie wymyślonej samemu. „Przy święceniach diakonatu – to znów Katechizm – tylko biskup wkłada ręce. Oznacza to, że diakon jest specjalnie związany z biskupem w zadaniach swojej „diakonii” (tamże) – mówił.

ZOBACZ TEŻ: „Wycierpieć Ewangelię”. Homilia wygłoszona podczas święceń diakonatu 2025 [PEŁNA TREŚĆ]

Abp Galbas podkreślił, że ze strony diakonów „potrzebna jest stała gotowość do służby, bezinteresownej, oddanej, bez oglądania się na siebie i na własne korzyści, bez koncentrowania uwagi na sobie”. – Nie macie być jak paw, który w lśniącej dalmatyce przechadza się po prezbiterium i jest ważny, piękny i centralny. Macie być jak Chrystus, który się schylił, by umyć innym nogi (por. J 13,5) i który schyla się wciąż i wciąż myje nogi – zaznaczył.

– Dotykajcie ludzkiej biedy; materialnej i duchowej. Nie pogardzajcie biednym, nie chciejcie być wielkim księżyskiem z wielkiej Warszawy. Chciejcie być mali, niewidoczni, schyleni. Powierzeni Chrystusowi i oddani ludziom. To w tym będzie się weryfikowała prawdziwość waszego powołania. Nie w tej dzisiejszej uroczystości, ale przede wszystkim w waszej codziennej postawie wobec biednych. Biednych, którzy wołają i biednych, którzy milczą – podkreślił.

Przypomniał, że pierwszym darem jaki otrzymają po święceniach diakoni od Kościoła „będzie Ewangelia i ważne słowa: Przyjmij Chrystusową Ewangelię, której głosicielem się stałeś; wierz w to, co będziesz czytać, nauczaj tego, w co uwierzysz, i pełnij to, czego będziesz nauczać”.

– Wręczę wam za chwilę księgę Ewangelii, ale macie przyjąć nie księgę, a Ewangelię. To jest wielka różnica. Przyjęcie księgi Ewangelii jest łatwe. Wymaga tylko tego by podejść, przeczytać, powiedzieć: „oto Słowo Pańskie”, pocałować, odłożyć, czasem wygłosić homilię. To wszystko jest łatwe. Ale wy macie przyjąć Ewangelię. Stać się głosicielami Ewangelii. Owszem, wierz w co będziesz czytać, owszem nauczaj tego, w co uwierzysz, ale: i to jest najważniejsze, możliwe tylko wtedy, gdy przyjmujesz Ewangelię, a nie jedynie księgę Ewangelii: pełnij to, czego będziesz nauczać. Gdy więc za chwilę pozwolicie, by opasała was stuła, pozwólcie też, by opasała was Ewangelia, by, jak Piotra „inny cię opasał” (por. J 21, 18) i każdego dnia prowadził dokąd być może sam nie zawsze chciałbyś pójść: do człowieka, który potrzebuje pomocy, do biedaka – powiedział metropolita warszawski.

Kandydaci do święceń diakonatu złożyli przyrzeczenie posłuszeństwa biskupowi i jego następcom oraz przyrzeczenie zachowania celibatu. Zobowiązali się także do odmawiania liturgii godzin, czyli brewiarza.

Nowo wyświęceni diakoni mogą podczas liturgii czytać Ewangelię i głosić homilie. A także – przewodniczyć obrzędom chrztu świętego, błogosławić śluby, udzielać komunii świętej, nosić wiatyk chorym, przewodniczyć pogrzebom oraz spełniać dzieła miłosierdzia.

W czasie celebracji liturgicznych diakoni ubrani są w albę ze stułą przewieszoną przez lewe ramię oraz szatę wierzchnią zwaną dalmatyką.

We wrześniu diakoni zostaną skierowani do parafii Archidiecezji Warszawskiej na praktyki, gdzie będą zdobywać doświadczenie duszpasterskie. Dla nich diakonat jest etapem w drodze do święceń prezbiteratu.

Przed święceniami prezbiteratu każdy z diakonów obroni pracę magisterską z wybranej dziedziny teologii. Warszawscy seminarzyści dyplomy zdobywają na Akademii Katolickiej w Warszawie.