Abp Stanisław Choromański. Sakrę przyjął w Warszawie, diecezją rządził ponad rok

Urodził się  20 listopada 1769 r. w majątku Radgoszcz Niedźwiedzk, zm. 21 lutego 1838 r. w Warszawie) – biskup pomocniczy sejneński w latach 1829-1836, arcybiskup metropolita warszawski w latach 1837-1838.

Po odbyciu studiów w Krakowie, w 1792 r. przyjął święcenia kapłańskie. Był proboszczem w Rzekuniu koło Ostrołęki, a później w Zambrowie. W 1822 r. został archidiakonem, zaś w 1829 r. – dziekanem kapituły sejneńskiej.

Mianowany 15 grudnia 1828 r. przez papieża Leona XII biskupem pomocniczym diecezji sejneńskiej i biskupem tytularnym
Adrasus, sakrę biskupią przyjął w Warszawie 9 lutego 1829 r. Rezydując w Zambrowie zarządzał diecezją jako wikariusz kapitulny
w latach 1823-1836.

Niechętny udziałowi duchowieństwa w powstaniu listopadowym, pozostał lojalny wobec władz carskich.

Przeniesiony 21 listopada 1836 r. przez papieża Grzegorza XVI na arcybiskupstwo warszawskie, rządy w archidiecezji objął 15 stycznia 1837 r.