Zmarł o. prof. Andrzej Potocki OP, ceniony socjolog religii
O. prof. Andrzej Potocki urodził się 26 lipca 1947 r. w Warszawie i z tym miastem był związany przez całe życie. Studiował socjologię i teologię na ATK, religioznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim i kulturę włoską na uniwersytecie w Peruggi. W 1974 r. otrzymał stopień doktora na ATK. W 1986 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego na Wydziale Filozofii i Socjologii UW. W 2008 r. otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.
W latach 70. współpracował z Instytutem Filozofii i Socjologii PAN, w 1982 r. zatrudniony został w obecnej Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. W latach 2003–2008 pracował także na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, był kierownikiem Katedry Socjologii Edukacji i Wychowania w Instytucie Socjologii.
Od lat 70. prowadził badania socjologiczne w Polsce południowo-wschodniej. Zajmował się m.in. problematyką katechezy w szkole i parafii, wychowania seksualnego, szkolnictwa katolickiego, duszpasterstwa młodzieży, wychowania religijnego. Badał zagadnienia związane z socjologią parafii i diecezji, duszpasterstwa rodzin, laikatu jako podmiotu duszpasterstwa. Interesował się polskim kultem maryjnym i jego przemianami. Prowadził badania nad szeroko rozumianym stosunkiem Kościoła katolickiego w Polsce wobec różnych problemów społecznych.
Czynny w strukturach katolickiego laikatu, m.in. jako tercjarz franciszkański. Członek wielu towarzystw naukowych. Autor ok. 270 publikacji (w tym 10 książek), głównie z zakresu socjologii wychowania i socjologii religii. Odznaczony m.in. nagrodą Bene Merenti przez Polskie Towarzystwo Teologiczne.
W 1997 r. wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego, w 2003 r. przyjął święcenia kapłańskie na Służewie. W latach 2000–2002 był dyrektorem Biblioteki Kolegium Filozoficzno-Teologicznego OO. Dominikanów w Krakowie, w latach 2002–2011 profesorem Kolegium, w latach 2002–2009 jego prorektorem kierującym domem studiów na Służewie.
Od 2004 r. był postulatorem w procesie beatyfikacyjnym Sługi Bożego o. Jacka Woronieckiego OP. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w klasztorze w Lublinie.
Zmarł po ciężkiej chorobie w klasztorze na Służewie, otoczony modlitwą współbraci.
