Nowi diakoni w Archidiecezji Warszawskiej. Abp Adrian Galbas udzielił święceń klerykom Redemptoris Mater
W wigilię Zesłania Ducha Świętego, 23 maja br., Jakub Wojutynski i Giovanni Ravo z Archidiecezjalnego Seminarium Misyjnego Redemptoris Mater w Warszawie przyjęli święcenia diakonatu z rąk metropolity warszawskiego abp. Adriana Galbasa. W uroczystości wzięli udział kapłani, klerycy seminariów duchownych, rodziny i członkowie wspólnoty Drogi Neokatechumenalnej.
W homilii hierarcha podkreślił, że sakrament święceń jest szczególnym „wylaniem Ducha Świętego”. Nawiązując do czytań liturgicznych, mówił o Duchu Świętym jako „Panu i Ożywicielu”, który „przychodzi z pomocą naszej słabości”. – Każda nasza słabość, a nawet każda śmierć, jest do zmartwychwstania, jest do życia – powiedział metropolita warszawski, odwołując się do wizji wyschłych kości z Księgi Ezechiela.
Metropolita warszawski porównał działanie Ducha Świętego do wody. Jak tłumaczył, woda jest niezbędna do życia, pozostaje całkowitym darem i dostosowuje się do powierzchni, na którą spada. – Tak Duch Święty przychodzi do nas, szanując naszą naturę, historię i możliwości – zaznaczył.
Zwracając się do kandydatów do diakonatu, abp Galbas przypomniał, że ich podstawowym zadaniem ma być służba Kościołowi. Cytował przy tym papieża Franciszka, który mówił, że „władza polega na służbie”.
– Smutno jest patrzeć na biskupa i księdza, którzy puszą się jak pawie, ale jeszcze smutniej na diakona, który chce się postawić w centrum świata, w centrum liturgii, w centrum Kościoła – mówił hierarcha. Podkreślił, że diakonat nie jest jedynie etapem poprzedzającym święcenia prezbiteratu, ale trwałym wymiarem kapłańskiej tożsamości. – Diakonat ma trwać w was przez całe życie – zaznaczył.
Wyjaśniając znaczenie diakonii, abp Adrian Galbas mówił o gotowości do schylania się ku temu, co „zakurzone, przyziemne i brudne”. – Tylko wtedy możesz przyjąć te święcenia, jeśli nie będziesz się bał pobrudzić kurzem i pyłem – powiedział do kandydatów.
W dalszej części homilii metropolita warszawski odniósł się do celibatu. Ocenił, że nie jest on jedynie „technicznym zobowiązaniem do bezżeństwa”, lecz darem Ducha Świętego i sposobem upodobnienia się do Chrystusa. – Celibat, jeśli by nie był darem Ducha Świętego, tylko administracyjnym, technicznym zobowiązaniem do do bezżeństwa, stałby się kajdanami, a was by głęboko unieszczęśliwił. Mówi się czasami, że celibat to jest białe męczeństwo. Nie dlatego, że jest trudniejsze niż życie w małżeństwie. Wychowaliście się w rodzinach, są tu wasi rodzice, mogliście zaobserwować to i wiecie, że życie w małżeństwie jest nieraz wielokrotnie trudniejsze niż życie w celibacie. Nie dlatego jest też białym małżeństwem, że jest jakimś lepszym powołaniem niż życie w małżeństwie czy życie w pojedynkę w świecie. Każdy otrzymuje od Boga takie powołanie, jakie jest dla niego najlepsze – powiedział metropolita warszawski. Dodał, że życie w celibacie będzie często niezrozumiałe dla współczesnego świata i może spotykać się z krytyką.
Hierarcha apelował również o rozwijanie życia modlitwy. – Im dłużej będziesz diakonem, tym głębsza powinna być twoja modlitwa – mówił, przypominając o zobowiązaniu do codziennej modlitwy brewiarzowej w intencji Kościoła.
Na zakończenie abp Adrian Galbas podziękował rodzicom nowych diakonów, formatorom Seminarium Redemptoris Mater oraz wspólnocie Drogi Neokatechumenalnej za wsparcie kandydatów na drodze do święceń.
Warszawskie seminarium Redemptoris Mater jest jednym z diecezjalnych, misyjnych i międzynarodowych seminariów, które związane są z Drogą Neokatechumenalną. Alumni przygotowują się w nim do kapłaństwa dla Archidiecezji Warszawskiej, pozostając jednocześnie gotowymi do podjęcia posługi misyjnej w różnych częściach świata. Obecnie formację odbywa tam ponad 40 kleryków pochodzących m.in. z Polski, Włoch, Hiszpanii, Anglii, Kazachstanu, Kolumbii, Meksyku i Stanów Zjednoczonych. Rektorem seminarium jest ks. prałat Matteo Campagnaro.
