Dzień skupienia diakonów stałych oraz kandydatów do diakonatu stałego i ich małżonek

- Powołanie diakona to przede wszystkim służba pomocy potrzebującym oraz liturgia - podkreślił bp Michał Janocha podczas dnia skupienia diakonów stałych, kandydatów do diakonatu stałego i ich małżonek. Spotkanie odbyło się w domu rekolekcyjno-wypoczynkowym Archidiecezji Warszawskiej „Dobry Zakątek”

Jak podkreślił bp Michał Janocha, w Kościołach wschodnich tradycja diakonatu stałego przetrwała do dziś, natomiast w Kościele zachodnim z czasem zanikła, redukując diakonat do etapu poprzedzającego święcenia prezbiteratu. – Apostołowie wyznaczyli diakonów do posługi stołów i ta tradycja diakonatu stałego była częścią hierarchicznej struktury Kościoła – diakon, prezbiter, biskup – powiedział biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej i dodał: – Dzisiaj wracamy do diakonatu stałego, a tym samym Kościół odkrywa swoją pełnię.

Wydarzenie rozpoczęło się modlitwą oraz konferencją o. Henryka Bartuszki, po której nastąpiła adoracja Najświętszego Sakramentu. Centralnym punktem była Msza Święta pod przewodnictwem bp. Michała Janochy.

Jak podkreślił dyrektor ds. formacji kandydatów do diakonatu stałego w Archidiecezji Warszawskiej, ks. Piotr Wierzbicki, diakonat jest pierwszym stopniem sakramentu święceń, który jest udzielany nie dla kapłaństwa, lecz posługi. – Diakonem stałym może zostać mężczyzna, który deklaruje, że rozpoznaje w sobie takie powołanie na wzór Chrystusa Sługi – tym, który chce służyć i wejść w taki stopień sakramentu święceń – wyjaśnił duchowny.

Posługę może pełnić zarówno mężczyzna żyjący w celibacie, jak i pozostający w związku małżeńskim.

Modlitwa, post, pojednanie

Podczas Mszy Świętej homilię wygłosił ks. Mirosław Cholewa, który, nawiązując do przeżywanego Wielkiego Postu, mówił o potrzebie modlitwy, postu i pojednania z Bogiem.

Kaznodzieja przedstawił obraz trzech warstw życia duchowego: fasady, czyli zewnętrznego wizerunku; grzechu, który ujawnia się, gdy pozory pękają; oraz świątyni – najgłębszej warstwy, będącej Bożym obrazem w człowieku.

Nie można odkryć tego piękna, jeśli nie pozwolimy Duchowi Świętemu przeprowadzić nas przez prawdę o naszej słabości – zaznaczył.

Homileta wyjaśnił, że Wielki Post jest więc drogą od pozorów, przez uznanie grzechu, ku odkryciu w sobie miejsca, w którym mieszka Bóg.

Po Eucharystii odbyły się warsztaty liturgiczne dotyczące posługi diakona podczas uroczystoścu, które poprowadził ks. dr Mateusz Kielarski, wiceceremoniarz Archidiecezji Warszawskiej.

– Diakonat jest przede wszystkim służbą w Kościele. Jesteśmy, aby poprzez posługę słowa, Eucharystii i posługę miłości służyć Chrystusowi w Kościele – wyjaśnił diakon Piotr Maciejewski i dodał, że powołanie do diakonatu stałego to nie tylko powołanie męża i ojca, ale całej rodziny, zwłaszcza małżeństwa.

W Archidiecezji Warszawskiej posługuje obecnie ośmiu diakonów stałych, z czego jeden pełni posługę na terenie Archidiecezji Krakowskiej.

Julia Saganiak/Archidiecezja Warszawska