Dziękczynienie za 40-lecie konsekracji. Kościół Opatrzności Bożej przy Dickensa to “wdowi grosz” na wotum narodu

Przed 40 laty, Prymas Stefan Wyszyński konsekrował kościół Opatrzności Bożej na warszawskiej Ochocie • W niedzielę 8 grudnia parafianie podczas Mszy św. pod przewodnictwem kard. Kazimierza Nycza dziękowali Bogu "za wszystkie łaski udzielone przez te 40 lat" •

“Bóg przyjmuje zamiast niespełnionych ślubów Narodu naszą zastępczą ofiarę tej świątyni, budowanej z niezwykłym trudem, z ogromnym poświęceniem, z wytrwałością, cierpliwością, z bohaterskim zaparciem się siebie. Jest ona nie tylko budynkiem sakralnym, jest świadectwem wiary wobec świata, wobec Narodu i Stolicy. Naród polski chce pozostać Chrystusowy i wszystko czyni, aby dochować wierności Bogu, Krzyżowi, Ewangelii, Kościołowi i jego pasterzom” – mówił przed 40 laty, 8 grudnia 1979 r. Prymas Wyszyński podczas konsekracji kościoła Opatrzności Bożej na Ochocie. Więcej >>

Inicjatorem powstania kościoła był proboszcz parafii NMP Królowej Świata ks. dr Stefan Sydry, który w 1956 roku złożył formalny wniosek o pozwolenie na budowę na działce stanowiącej część projektowanego osiedla mieszkaniowego. Uzyskał on obietnicę zgody na budowę świątyni w tym miejscu, a w stołecznej Radzie Narodowej złożono gotowy projekt kościoła autorstwa Bohdana Pniewskiego. W 1958 r. na obsadzonej topolami działce ustawiono krzyż i postawiono baraki budowlane. Władze komunistyczne nie wydały jednak pozwolenia na budowę. W tej sytuacji, ks. Romuald Kołakowski, formalnie oddelegowany z parafii NMP Królowej Świata do prowadzenia punktu katechetycznego na Rakowcu, podjął decyzję o przystosowaniu baraków zaplecza budowy do potrzeb parafii. Magazyn cementu zaadaptowano na kaplicę, szatnię dla robotników na zakrystię, a pomieszczenie na narzędzia o powierzchni 5 m² na mieszkanie dla proboszcza.

1 maja 1962 r. w drewnianej kaplicy zostało odprawione pierwsze nabożeństwo majowe, a dwa dni później pierwsza msza święta. W dniu 31 maja 1962 r. kaplica, nazwana przez parafian Stajenką została poświęcona przez kardynała Stefana Wyszyńskiego. Kard. Stefan Wyszyński mianował ks. R. Kołakowskiego proboszczem parafii oraz ofiarował sprzęty liturgiczne: monstrancję, kielich i szaty. Mimo przeszkód ze strony władz proboszcz wraz z parafianami zaczął powiększać kaplicę. Wyburzono wewnętrzne ściany baraku, urządzono kruchtę, barak obmurowano na zewnątrz pustakami. Prace adaptacyjne były prowadzone nocami.

Działania proboszcza spotykały się z szykanami ówczesnych władz: na księdza nakładane były grzywny zamieniane na areszt (zasądzone grzywny opłacali parafianie), w 1962 r. okrojono teren kościelny pod pretekstem popełnionej samowoli budowlanej (odebrano 1/5 terenu pierwotnie zaplanowanego pod budowę kościoła), wydano decyzje rozbiórki baraków, odcięcia telefonu, wymeldowania ks. R. Kołakowskiego donikąd oraz zabrania mu dowodu osobistego. W 1966 r. siłą zajęto połowę placu kościelnego przeznaczając zabrany teren na przedszkole. Przejęcie odbyło się z użyciem milicji i ORMO, pod kierownictwem ówczesnej sekretarz PZPR dzielnicy Ochota, która osobiście przybyła na miejsce działań. Teren kościelny został otoczony kordonem milicji z pałkami i psami. Funkcjonariusze zerwali siatkę ogrodzeniową, wkroczyli na plac i odcięli prąd. Władze cofnęły decyzję o lokalizacji świątyni i zażądały likwidacji kaplicy w ciągu 2 tygodni oraz opuszczenia terenu.

​Prymas i Parafianie zdecydowanie stanęli w obronie kaplicy, m.in. pełniąc stałe dyżury na jej terenie. Wsparcia parafii udzielił Prymas Wyszyński, który oświadczył władzom państwowym i lokalnym, że jeżeli kaplica zostanie zniszczona, to on wyda pozwolenie na przechowywanie Najświętszego Sakramentu w domach prywatnych. Wobec zdeterminowanej postawy Prymasa i wiernych władze nie zdecydowały się na zagarnięcie w millenijnym 1966 roku całego terenu parafii, choć pozostawiły jedynie ok. 35 % pierwotnej działki, resztę przeznaczając pod przedszkole.

W 1972 r. ostatecznie została wydana zgoda na budowę świątyni. Projekt kościoła opracował mgr inż. Leszek Kołacz z zespołem. 30 kwietnia 1976 r. odbyło się uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego. 8 grudnia 1979 r. kardynał Stefan Wyszyński dokonał konsekracji kościoła.

Ks. Romuald Kołakowski długoletni proboszcz parafii Opatrzności Bożej i budowniczy kościoła, jako kapłan Archidiecezji Warszawskiej ofiarował jej swoje 49 lat z 77 jakie przeżył.

​W kościele czczony jest jeden z najstarszych obrazów Matki Bożej w Warszawie.  Nie zniszczony w Powstaniu Warszawskim, w stanie nienaruszonym, został podarowany parafii Opatrzności Bożej w czasie, gdy ona powstawała.

 

 

Zobacz też

Słowo kard. Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski, wygłoszone z okazji konsekracji kościoła Opatrzności Bożej

"Bóg przyjmuje zamiast niespełnionych ślubów Narodu naszą zastępczą ofiarę tej świątyni, budowanej z niezwykłym trudem, z ogromnym poświęceniem, z wytrwałością, cierpliwością, z bohaterskim zaparciem się siebie. Jest ona nie tylko budynkiem sakralnym, jest świadectwem wiary wobec świata, wobec Narodu i Stolicy. Naród polski chce pozostać Chrystusowy i wszystko czyni, aby dochować wierności Bogu, Krzyżowi, Ewangelii, Kościołowi i jego pasterzom" - mówił Prymas Wyszyński podczas konsekracji kościoła Opatrzności Bożej na Ochocie