Spotkanie z cyklu „Modlitwa Przyrodników”

Parafia: Warszawa. Św. Jakuba Apostoła na Ochocie
"W czasie konferencji zastanowimy się, w jaki sposób doktryna o grzechu pierworodnym łączy się z pojmowaniem ewolucji ciała ludzkiego. Zastanowimy się nad istotą grzechu pierworodnego i jego przekazywaniem. W czasie adoracji klękniemy przed Jezusem, który w sakramentalnej łasce chrztu świętego obmył nas z grzechu pierworodnego i dał nam współudział w swoim boskim życiu" - zapowiadają organizatorzy spotkania dla "miłośników życia, przyrody i Jezusa"

Pan Bóg zawołał na mężczyznę i zapytał go: «Gdzie jesteś?» On odpowiedział: «Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo jestem nagi, i ukryłem się». (Rdz 3,9-10)

Nasze życie – nie tylko w chwili narodzin, lecz także każdego dnia – jest nam dawane z zewnątrz, od innych, od tego co nie jest naszym „Ja”, a jednak należy do nas. Człowiek posiada swoje „Ja” nie tylko w sobie, ale i poza sobą: istnieje w tych, których kocha i dla których żyje. Człowiek jest relacją i swoje życie, siebie samego posiada tylko na sposób relacji. Sam nie jestem jeszcze sobą, jestem sobą w „Ty” i dzięki „Ty”. Być prawdziwie człowiekiem oznacza pozostawać w relacji miłości, być z innych i dla innych. Grzech jest zaprzeczeniem relacji, gdyż chce z człowieka uczynić boga. Grzech jest zerwaniem relacji, jej zakłóceniem i dlatego nie jest zamknięty w pojedynczym „Ja”. Jeśli niszczę relację, to ten proces – grzech – dotyczy też innych, dotyczy całości. Dlatego grzech jest zawsze zgrzeszeniem, obejmuje zawsze również innych, zmienia i zakłóca bieg świata. Stąd też możemy powiedzieć, że jeśli sieć relacji ludzkiego bycia od początku została zakłócona, to odtąd każdy człowiek wchodzi na świat, który jest naznaczony tym zakłóceniem. Z człowieczeństwem, które jest dobre, wkracza w zakłócony przez grzech świat.

(Kard. Ratzinger, Na początku Bóg stworzył, s.75, Kraków, 2006.)

Więcej >> modlitwaprzyrodnikow.pl